أبو الفرج ، مقاتل الطّالبيّين ، / 76 - 77 - عنه : المجلسي ، البحار ، 45 / 45 ؛ البحراني ، العوالم ، 17 / 287 - 288 ؛ الدّربندي ، أسرار الشّهادة ، / 371 ؛ المحمودي ، العبرات ، 2 / 56 - 57 ثمّ حمل فيهم ، وهو يقول شعرا : أنا عليّ بن الحسين بن عليّ * أنا وبيت اللّه أولى بالنّبيّ أضربكم بالسّيف أحمي عن أبي * تاللّه لا يحكم فينا ابن الدّعي [ ضرب غلام هاشميّ قرشيّ ] ( ابن الدّعيّ ) يعني عبيد اللّه بن زياد اللّعين . والتحم القتال ، ولم يزل عليّ بن الحسين عليه السّلام يحمل فيهم على فرسه ، ويقتل منهم ، ويرجع إلى أبيه ويقول : يا أبة ، العطش . وكانوا يومئذ قد منعوهم الفرات ، وأجهدهم العطش . فيقول له الحسين عليه السّلام : اصبر حبيبي ، فلعلّك لا تمسي حتّى يسقيك جدّك رسول اللّه صلّى اللّه عليه واله .

--> - حضرت بدانها فرمود : « پيكر برادرتان را به خيمه‌ها حمل كنيد . » آنها به دستور آن حضرت على را برداشته وآوردند تا جلوى خيمه‌ها بر زمين نهادند . وأحمد بن سعيد به سندش از سعيد بن ثابت روايت كرد وگفت : هنگامى كه علي بن الحسين به ميدان رفت ، أشك از ديدگان حسين عليه السّلام سرازير شد وگريست وبه دنبال آن ، گفت : « اللّهمّ كن أنت الشّهيد عليهم ، فبرز إليهم غلام أشبه برسول اللّه صلّى اللّه عليه واله ؛ خدايا ! تو بر اين مردم گواهى كه جوانى به سوى آنان بيرون رفت كه شبيه‌ترين مردم بود به رسول خدا صلّى اللّه عليه واله » . وعلى أكبر بر آنها حمله افكند . سپس به نزد پدرش بازگشت وگفت : « پدر جان ! تشنه‌ام . » حسين عليه السّلام بدو فرمود : « اى حبيب دل من ! صبر كن كه روز را شام نكنى جز اين‌كه رسول خدا صلّى اللّه عليه واله تو را با جام مخصوص خود سيراب گرداند . » علي بن الحسين حمله‌هاى پىدرپى افكند تا اين‌كه تيرى به طرف أو آمد كه در گلويش قرار گرفت وآن را بشكافت وآن جناب در خون خود غلتيد . در آن هنگام فرياد زد : « يا أبتاه ! عليك السّلام ؛ پدر جان ! خدا حافظ ، هم‌اكنون جدم رسول خدا صلّى اللّه عليه واله پيش من است وبه تو سلام مىرساند ومىفرمايد : در آمدن نزد ما شتاب كن . » اين سخن را گفت وسپس صيحه‌اى كشيد واز دنيا رفت . درود خدا بر أو باد ! رسولي محلاتى ، ترجمهء مقاتل الطالبيين ، / 115 - 117